Od 40 lat miesięcznik "Żagle" przyznaje co roku nagrodę im. Leonida Teligi za twórczość literacką, osiągnięcia sportowe i działalność przyczyniającą się do popularyzacji żeglarstwa w Polsce. Jej laureatami byli najwybitniejsi pisarze, publicyści, żeglarze, redakcje i organizacje.

Nagroda im. Leonida Teligi jest jednym z najstarszych i najbardziej prestiżowych wyróżnień żeglarskich w kraju. Przyznawana jest przez jury pod przewodnictwem redaktora naczelnego "Żagli". Awers medalu zaprojektował w 1970 roku Adam Myjak, dziś profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Rewers projektował jego kolega z ASP, późniejszy olimpijczyk w klasie Star w 1980 roku, Zbigniew Malicki. Uroczystość wręczenia nagród odbywa się zawsze na przełomie kwietnia i maja w okolicach rocznicy zakończenia rejsu Leonida Teligi.

Na posiedzeniu 18 stycznia 2012 r. jury ustaliło następującą listę nominowanych do Nagrody im. Leonida Teligi za 2011 r.:

W kategorii publikacja o tematyce żeglarskiej:

- Anna Grebieniow za książkę „Żagle nad pustynią - Z wiatrem przez Gobi"
- Monika Witkowska za książkę „Kurs Arktyka"
- Grzegorz Pawlak za książkę „Morska nawigacja elektroniczna w praktyce"

W kategorii żeglarski wyczyn sportowy:

- Zofia Klepacka za zdobycie wicemistrzostwa świata oraz mistrzostwo Europy w klasie RS:X
- Piotr Myszka za zdobycie wicemistrzostwa świata oraz mistrzostwo Europy w klasie RS:X
- Zbigniew Gutkowski za zajęcie drugiego miejsca w wokółziemskich, etapowych regatach samotników Velux 5 Oceans

W kategorii popularyzacja żeglarstwa:

- Andrzej Armiński za zakończenie 5 letniego programu „Mantry" dookoła świata
- Szczeciński Program Edukacji Morskiej za 15 lat działalności
- TVP Bydgoszcz za relacje z rejsu „Solanusa" morskim szlakiem Polonii

Przyznanie nagród za rok 2011 nastąpi podczas uroczystego bankietu 27 maja 2011 roku.
LAUREACI

LISTA LAUREATÓW NAGRODY IM. LEONIDA TELIGI przyznawanej za całokształt działalności lub osiągnięcia roku poprzedniego
1971

    Włodzimierz Głowacki za książkę "Wspaniały świat żeglarstwa" (Nagroda Główna)

1972

    Zbigniew Milewski za książkę "Projektowanie i budowa jachtów żaglowych" (Nagroda Główna)
    Dziennik "Głos Wybrzeża" za popularyzację żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)

1973

    Tadeusz Lisowski za cykl programów telewizyjnych "Pokochać wiatr"(Nagroda Główna)

1974

    Dariusz Bogucki za książkę "Do brzegów Grenlandii" (Nagroda Główna)
    Miesięcznik "Morze" za popularyzowanie żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)

1975

    Mieczysław Pluciński i Stefan Workert za książkę "Sam zbuduj łódź" (Nagroda Główna)
    Telewizja Polska za popularyzowanie żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)

1976

    Aleksander Kaszowski i Zbigniew Urbanyj za książkę "Eurosem na Horn" (Nagroda Główna)
    Zespół TV za magazyn "Latający Holender" (Honorowe Wyróżnienie)

1977

    Halina Stefanowska za książkę "Rozśpiewane morze" (Nagroda Główna)
    Wydawnictwo Sport i Turystyka za publikacje o tematyce żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)

1978

    Stefan Wysocki za całokształt twórczości o tematyce żeglarskiej (Nagroda Główna)
    Dziennnik "Głos Szczeciński" za popularyzowanie żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)

1979

    Andrzej Rymkiewicz za książkę "Regaty" (Nagroda Główna)
    Zespół Magazynu Telewizyjnego "Siódemka" za popularyzowanie żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)

1980

    Jerzy Dziewulski za książkę Wiadomości o jachtach żaglowych (Nagroda Główna)
    Tygodnik "Sportowiec" za popularyzowanie żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)
    Czesław Czarnocki za całokształt działalności żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)

1981

    Krzysztof Baranowski za książkę "Dom pod żaglami" i programy telewizyjne (Nagroda Główna)
    Wydawnictwo "Iskry" za publikacje o tematyce żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)

1982

    Aleksander Kaszowski i Zbigniew Urbanyj za książkę "Polskie jachty na oceanach"  (Nagroda Główna)
    Krajowa Agencja Wydawnicza za publikacje o tematyce żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)
    Mieczysław Pluciński za udane konstrukcje łodzi i jachtów (Honorowe Wyróżnienie)
    Juliusz Sieradzki za udane konstrukcje jachtów (Honorowe Wyróżnienie)

1983

    Antoni J. Pisz za książkę "Marią przez Pacyfik" (Nagroda Główna)
    Tygodnik "Świat Młodych" za popularyzację żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)
    Józef Marczewski za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1984

    Dariusz Bogucki za książkę "Zanim powrócimy" (Nagroda Główna)
    Warszawski EMPiK za popularyzację żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)
    Jerzy Sydow za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1985

    Krzysztof Baranowski za książkę "Praktyka oceaniczna" (Nagroda Główna)
    Młodzieżowy Klub Morski za organizację festiwali szantowych Szkwał w Krakowie (Honorowe Wyróżnienie)
    Marian Lenz za długoletnią współpracę z Żaglami (Wyróżnienie Specjalne)

1986

    Jacek Czajewski za książkę "Nawigacja żeglarska" (Nagroda Główna)
    Tygodnik "Wybrzeże" za popularyzację żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)
    Zygmunt Choreń za projekt i budowę wielkich żaglowców (Honorowe Wyróżnienie)
    Stefan Wysocki za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1987

    Włodzimierz Głowacki za całokształt twórczości żeglarskiej (Nagroda Główna)
    Miesięcznik "Budownictwo Okrętowe" za popularyzację żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)
    Witold Tomaszewski za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1988

    Stefan Wysocki za książkę "Elementarz żeglarski" (Nagroda Główna)
    Zespół Bloku Harcerskiego IV Polskiego Radia za audycje "Kliper siedmiu mórz" (Honorowe Wyróżnienie)
    Jan Goralewski za całokształt działalności żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)
    Piotr Jankowiak za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1989

    Jacek Czajewski za książkę "Szkoła pod żaglami" (Nagroda Główna)
    Wydawnictwo "Glob" za publikacje o tematyce żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)
    Witold Tobis za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1990

    Zbigniew Kosiorowski za czterotomowy cykl powieści "Przez cztery oceany" (Nagroda Główna)
    Waldemar Heflich i zespół TV za magazyn "Z wiatrem i pod wiatr" (Honorowe Wyróżnienie)
    Zbigniew Michalski za całokształt działalności żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)
    Jan Dominowski za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)
    Jerzy Kuliński za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1991

    Nagrody nie przyznano

1992

    Marek Czasnojć za książkę "Świat wielkich żagli" (Nagroda Główna)
    Marek Siurawski za książkę "Szanty i szantymeni" (Nagroda Główna)
    Jerzy Kuliński za przewodnik dla żeglarzy "Polskie porty otwartego morza" (Nagroda Główna)
    Ludomir Mączka za wieloletnią żeglarską wędrówkę po świecie będącą wykładnią filozofii żeglarstwa swobodnego (Honorowe Wyróżnienie)
    Roman Paszke za stworzenie pierwszego w Polsce zawodowego zespołu regatowego GEMINI (Honorowe Wyróżnienie)

1993

    Głównej nagrody nie przyznano
    Warszawskie Towarzystwo Wioślarskie za podjęcie się roli wydawcy "Żagli" (Honorowe Wyróżnienie)
    Wojciech Kuczkowski za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1994

    Wojciech Kuczkowski za książkę "Szlak Wielkich Jezior Mazurskich - Przewodnik dla żeglarzy" (Nagroda Główna)
    Polski Związek Żeglarski za 70 lat propagowania żeglarstwa (Honorowe Wyróżnienie)
    Jacek Czajewski za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1995

    Witold Tobis za książkę "Budowa i naprawa jachtów z laminatu" (Nagroda Główna)
    Joseph Conrad Yacht Club (Chicago) za 25 lat upowszechniania żeglarstwa wśród Polonii Amerykańskiej (Honorowe Wyróżnienie)
    Marek Słodownik za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne)

1996

    Jerzy Dziewulski za książkę "Wiadomości o jachtach żaglowych" (Nagroda Główna)

1997

    Joanna Rafalska-Nadolna za tomik poezji "Moje Morze" (Nagroda Główna)
    Oficyna Wydawnicza "ALMA-PRESS" za wydawanie książek i podręczników żeglarskich (Honorowe Wyróżnienie)
    Jacek Czajewski za redakcję pierwszej w Polsce Encyklopedii Żeglarskiej (Honorowe Wyróżnienie)
    Leszek Błaszczyk za długoletnie redagowanie "Żagli" (Wyróżnienie Specjalne)

1998

    Henryka Stępień za książkę "Mariusz Zaruski - opowieść biograficzna" (Nagroda Główna)
    Mirosław Kowalewski i Zespół "Zejman i Garkumpel" za popularyzację żeglarstwa i problematyki morskiej wśród dzieci (Honorowe Wyróżnienie)
    Jerzy Rogacki za długoletnią współpracę z "Żaglami" (Wyróżnienie Specjalne )

1999

    Jerzy Sydow za książkę "Żeglowanie po śródlądziu" (Nagroda Główna)
    Zespół "Cztery Refy" za popularyzację żeglarstwa poprzez piosenkę żeglarską (Honorowe Wyróżnienie)
    Jerzy Kołakowski za wieloletnią współpracę z miesięcznikiem "Żagle" (Wyróżnienie Specjalne)

2000

    Zbysław Śmigielski za książkę "Kapitanowie" (Nagroda Główna)
    Mateusz Kusznierewicz za popularyzację żeglarstwa polskiego na Świecie (Honorowe Wyróżnienie)
    Wydawnictwo "Neptun" pod kierownictwem Jerzego Saleckiego za twórczość ułatwiającą uprawianie żeglarstwa - wydanie cyklu książek pt. "Polskie Jachty" (Honorowe Wyróżnienie)
    Wojciechowi Kuźnickiemu za długoletnią współpracę z miesięcznikiem "Żagle" (Wyróżnienie Specjalne)

2001

    Jacek Czajewski za zbiór opowiadań żeglarskich pt. "Morskie opowieści" (kat. Literatura i Sztuki)
    Karol Jabłoński za wyczyn żeglarski (kat. Wyczyn żeglarski)
    TVP Warszawski Ośrodek Telewizyjny za popularyzacje żeglarstwa (kat. Popularyzacja Żeglarstwa)

2002

    Arkadiusz Pawełek za książkę pt. "Cena strachu" (kat. literatury i sztuki)
    Roman Paszke z załogą s/y "Warta-Polpharma" za udział w regatach The Race (kat. Wyczyn Żeglarski)
    Telewizja Polska Pr. I za 100 dni relacji z regat "The Race" (kat. Popularyzacja Żeglarstwa)

2003

    Czesław Marchaj za całość dorobku - książki z cyklu "Teoria Żeglowania" (Nagroda Specjalna)
    Wojciech Skórski za kaiążkę pt. "Łupinką przez Atlantyk" (kat. Publikacji o tematyce żeglarskiej)
    Karol Jabłoński mistrz świata w match racingu (kat. Wyczyn Sportowy)
    Radio Szczecin za popularyzację żeglarstwa (kat. Popularyzacja Żeglarstwa)

2004

    Henryk Wolski za książkę "Fortitudine Vincimus" (kat. Literatura i Sztuki)
    Przemysław Miarczyński mistrz świata w kl. Mistral (kat. Wyczynu Żeglarskiego)
    Miasto Gdynia za wszechstronną pomoc przy organizacji zlotu żaglowców Cutty Sark (kat. Popularyzacji Żeglarstwa)
    STA Poland za organizację "Cutty Sark" w Gdyni w 2003 r. (kat. Popularyzacja Żeglarstwa)

2005

    Adam Piechal i Jerzy Salecki za "Polsko-angielski słownik żeglarski" (kat. Literatura i Sztuki)
    Mateusz Kusznierewicz za wyniki w 2004 r. i brązowy medal olimpijski w Atenach 2004 (kat. Wyczyn Żeglarski)
    Radio Olsztyn za konsekwentną popularyzację i promocję Mazur i żeglarstwa (kat. Popularyzacja Żeglarstwa)

2006

    Anna Rybczyńska za książkę pt. "Prawda o Władysławie Wagnerze" (kat. Literatura i Sztuki)
    Patryk Piasecki za osiągnięcia sportowe w 2005 r. (kat. Wyczyn Żeglarski)
    Program Nivea "Błękitne Żagle" za działalność żeglarską wśród setek młodych żeglarzy, funkcjonujący od 5 lat (kat. Popularyzacji Żeglarstwa)

2007

    Andrzej Kolaszewski, Piotr Świdwiński za podręcznik "Żeglarz Jachtowy" (kat. Publikacja o tematyce żeglarskiej)
    Maciej Grabowski za zdobycie srebrnego medalu mistrzostw Europy w klasie Laser (kat. Sportowy wyczyn żeglarski)
    Subiektywny Internetowy Serwis Informacyjny Jerzego Kulińskiego (kat. Popularyzacja żeglarstwa)

2008

    Rudolf Krautschneider - za książkę "Co przyniosły fale i wiatr" (kat. Publikacja o tematyce żeglarskiej)
    Piotr Tarnacki - za trzecie mistrzostwo świata w klasie Micro (kat. Sportowy wyczyn żeglarski)
    The Tall Ships' Races 2007 - za wspaniałą organizację wielkiej imprezy. Nagroda dla komitetu organizacyjnego pod przewodnictwem prezydenta Szczecina - Piotra Krzystka (kat. Popularyzacja żeglarstwa)

2009

    Jacek Komuda- za książkę "Galeony wojny" (kat. Publikacja o tematyce żeglarskiej)
    Mateusz Kusznierewicz i Dominik Życki - za mistrzostwo świata w klasie Star i 4 m. na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w 2008 r. (kat. Sportowy wyczyn żeglarski)
    Alma-press - za systematyczne powiększanie żeglarskiej biblioteki w Polsce (kat. Popularyzacja żeglarstwa)

2010

    Wojciech Kuźnicki - za książkę w podwójnej wersji językowej po polsku i po angielsku pt "Żeglarstwo lodowe dla najmłodszych" (kat. Publikacja o tematyce żeglarskiej).
    Rafał Szukiel - za zwycięstwo w olimpijskiej klasie Finn w regatach Kieler Woche 2009 (kat. Sportowy wyczyn żeglarski).
    Jolanta i Sławomir Klupsiowie - za wieloletnią pracę na rzecz popularyzacji i promocji żeglarstwa i kultury morskiej oraz za pełen pasji program telewizyjny "Opowieści wiatru i morza". (kat. Popularyzacja żeglarstwa)

2011

    Jacek Czajewski - za książkę „Morze i żagle w poezji polskiej" (kat. Publikacja o tematyce żeglarskiej).
    Piotr Myszka - za tytuł mistrza świata w olimpijskiej klasie RS:X (kat. Sportowy wyczyn żeglarski).
    magazyn Wr.OZŻ „Szkwał" - za wkład w popularyzację i rozwój polskiego żeglarstwa (kat. Popularyzacja żeglarstwa).

Jury Nagrody za rok 2011

Przewodniczący Jury:
Redaktor naczelny miesięcznika "Żagle" Waldemar Heflich

Sekretarz generalny Polskiego Związku Żeglarskiego:
Zbigniew Stosio

Członkowie redakcji "Zagle":
Krystyna Szloser,
Jerzy Pieśniewski,
Jerzy Klawiński,
Stanisław Iwiński - sekretarz
Jerzy Kubaszewski,
Dominik Życki
Historia rejsu Teligi

LEONID TELIGA (1917 - 1970)

Leonid Teliga urodził się we Wiaźmie w Rosji, ale dzieciństwo spędził w Grodzisku Mazowieckim. Żeglować zaczął już przed wojną, uzyskując stopień sternika morskiego w ośrodku w Jastarni. Ukończył szkołę podchorążych piechoty i od 1938 roku służył jako podporucznik w 44 Pułku Strzelców. Walczył i był ranny w kampanii wrześniowej, po czym przedostał się na wschód. W ZSRR pływał jako rybak na Morzu Azowskim i Czarnym. Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej zgłosił się do armii Andersa, z którą ewakuował się na Bliski Wschód i dalej do Anglii. Tam trafił do lotnictwa, walczył w 300 Dywizjonie Bombowym im. Ziemi Mazowieckiej. Wrócił do Polski w 1947 roku. Pracował jako dziennikarz, literat i tłumacz (m. in. „HMS Ulisses" Alistaira MacLeana) oraz jako attaché prasowy ambasady w Rzymie. Przy nadarzających się okazjach, starał się wracać do rybołówstwa, łącząc pracę z przyjemnością. Pływał też jako dziennikarz z polskimi rybakami („Trawlerem do Afryki"). Pracował też z ramienia Polski w misjach rozjemczych ONZ w Korei i Laosie. W miarę możliwości żeglował, a w wolnych chwilach pracował również jako instruktor żeglarstwa - najpierw w Warszawie, a następnie w klubie „Gryf" w Gdyni.
Samotny rejs dookoła świata był realizacją marzenia całego życia. Teliga organizował go sam, za własne pieniądze, pomimo albo wbrew oficjalnym strukturom żeglarskim. Wtedy, w latach 60-ych było to coś wyjątkowego. Mawiał: „Jeśli uda mi się zbudować ten jacht, nazwę go OPTY- mista, jeśli nie, to zawsze starczy mi kajak, który nazwę PESY- mista i popłynę nim na jeziora mazurskie". Jacht „Opty" został zaprojektowany przez Leona Tumiłowicza, (typ „Tuńczyk" jol, o długości 9,85 m) jako rozwinięcie jego przedwojennej jeszcze konstrukcji „Konik Morski". Na owe czasy był przyzwoicie wyposażony, choć dziś może nam się wydawać szokujący rejs na drewnianym jachcie, o drewnianych masztach, bez radiostacji, elektryczności, przez większą część trasy także bez silnika pomocniczego. Okres budowy jachtu i przygotowań do wyprawy to pasmo kłopotów i wyrzeczeń, dosłownie głodu i chłodu ale i życzliwość czasem zupełnie obcych ludzi i instytucji. Trzeba pamiętać, że wtedy w Polsce nie szło się do sklepu po elementarne wyposażenie, części i żeglarskie zaopatrzenie. Żeby cokolwiek kupić nie wystarczyło mieć pieniądze, trzeba było załatwić dostęp, zgodę, przydział.
Wyprawa zaczęła się 25 stycznie 1967 r. w Casablance, dokąd „Opty" dowieziono statkiem. Było to konieczne wobec przedłużających się przygotowań, zimowa żegluga była niemożliwa, a na przeżycie kolejnego roku Teliga po prostu nie miał pieniędzy. Trasa prowadziła poprzez Wyspy Kanaryjskie, Małe Antyle do Kanału Panamskiego, gdzie doszło do przykrego incydentu z amerykańską administracją Kanału, która zastanawiała się kilkanaście dni zanim przepuściła jacht z kraju komunistycznego. Interweniowała polska ambasada w Waszyngtonie, a Teligę wzięła w obronę nawet prasa światowa. Dalej trasa wiodła przez Galapagos, Markizy, Tahiti, Bora-bora do Fidżi. Z tego etapu powstała relacja w formie „Miniatury Morskiej" pod tytułem ,,Opty - od Gdyni do Fidżi" wydana w 1970 roku.

W rejsie bywało ciężko, głodno, a z powodu cieknącej konstrukcji nadbudówki - mokro, Teligę nękało też lumbago. Potrafił się jednak cieszyć morzem i spotykanymi na trasie ludźmi. Wzbudzał też wszędzie zainteresowanie najpierw „egzotyczną" biało-czerwoną banderą, a potem swoją osobowością.
Na Fidżi Teliga wobec problemów z uzyskaniem wizy australijskiej podjął decyzję o pominięciu tego kontynentu. Ponieważ także odwiedziny RPA były wówczas niemożliwe, zaowocowało to trwajacym 165 dni „skokiem" o długości ponad 13200 mil morskich bezpośrednio do Dakaru. Teliga pobił w ten sposób osiemdziesięciopięcioletni rekord samotnego przebywania non-stop w morzu. Do Dakaru Teliga dopłynął odczuwając już chorobę nowotworową. Zdołał jeszcze doprowadzić jacht do Casablanki, gdzie zakończył rejs 30 kwietnia 1969 r. Z Maroka wrócił do Warszawy samolotem prosto do szpitala. W trakcie choroby zdołał jeszcze doprowadzić do wydania drugiej części relacji, „Miniatury Morskiej": ,,Opty - od Fidżi do Casablanki" i rozpoczął pisanie książki, której dokończenie przerwała mu śmierć 21 maja 1970 r. Książkę pod tytułem „Samotny rejs Opty" (Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1973 i 1976), w oparciu o pozostawione materiały, listy i notatki, wydał trzy lata po śmierci Leonida jego brat Stanisław.
Leonid Teliga stał się pierwszym Polakiem, który opłynął samotnie Ziemię. Wcześniej uczyniło to tylko kilkunastu żeglarzy z czterech krajów. Oczywiście, gdy powrócił, próbowano uczynić z niego nagradzanego i fetowanego bohatera, jednak stan zdrowia w dużym stopniu to utrudnił. Został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski (najwyższe ówczesne odznaczenie), jego imię nadano Stoczni Jachtowej w Szczecinie (gdzie zbudowano także należący do typu „Antares" duży regatowy jacht o imieniu „Leonid Teliga") oraz frachtowcowi polskiej marynarki handlowej. Na ścianie warszawskiej kamienicy przy ulicy Marzanny 1 wmurowano tablicą pamiątkową, koło Baseny Jachtowego w Gdyni stoi jego niewielki pomnik (od roku 2009 zastawiony budami handlowymi i niewidoczny dla przechodniów), zaś w Alei Zasłużonych Ludzi Morza w Rewie wśród najwcześniejszych umieszczono tarczę mu poświeconą.
Redakcja miesięcznika „Żagle" od 1971 roku przyznaje nagrodę im. L. Teligi za popularyzację żeglarstwa. Przez około trzydziestu lat drużyny harcerskie rywalizowały o „Proporzec Leonida Teligi", pochodzący od proporczyka zastępu „Niedźwiedzi", którego był członkiem w 1928 roku. Imię Teligi noszą też liczne szkoły i drużyny harcerskie i gdzieniegdzie ulice. Jacht „Opty" po latach trafił do Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku, niestety obecnie nie jest dostępny dla zwiedzających.
Wielkość Leonida Teligi polega nie tylko na fakcie bycia pierwszym, nie tylko na heroiczności rejsu, przygotowań do niego i jego zakończenia. Także, a może przede wszystkim, na tym jakim był człowiekiem. Był optymistą, wierzącym w ludzi i ich dobroć. Wszyscy, którzy go znali, nawet przelotnie i pobieżnie, uważali się za jego przyjaciół. Łączył niesamowitą zdolność do wyrzeczeń, hart ducha i siłę charakteru z dziecięcą ufnością i umiejętnością snucia marzeń. Można powiedzieć, że otworzył oceany dla Polaków.

Podczas 165-dniowego pobytu w morzu, gdzieś na Oceania Indyjskim, Leonid Teliga dopisał dwie zwrotki do najpopularniejszej wówczas żeglarskiej piosenki „Pod żaglami Zawiszy":

Sytuacja „Opty"-czna
W farwaterze księżyca
„Opty" dziobek swój nurza,
Czasem dręczy go cisza,
Częściej straszy go burza

A w kabinie zamknięta,
Niczym w muszli ostryga,
Siedzi zła i zmarznięta,
Długobroda Teliga

Andrzej Colonel Remiszewski

źródło: www.zagle.com.pl